Katarzyna Nowak - Dzieci Rewolucji Przemysłowej

Kiedy myślę o swoim dzieciństwie, pamiętam głównie radość, beztroskę i czas spędzony na wielu rozmaitych zabawach. O tym skąd się biorą pieniądze, które mieli rodzice, nie myślałam. Wiedziałam, że chodzą do pracy, ale czym jest ta "praca", nie zastanawiałam się zbytnio. Potem sama zaczęłam dorastać i inaczej patrzeć na życie. A do pierwszej w życiu pracy poszłam kiedy miałam osiemnaście lat.

Dzieci, o których pisze Katarzyna Nowak, nie miały tak długiego dzieciństwa. Wiele z nich, juz jako kilkulatki rozpoczęło ciężką pracę w fabrykach, kopalniach, czy przy czyszczeniu kominów. Opisy zmagań dzieci w czasie swojej zmiany były bardzo sugestywne. Czy wiecie, że w tamtym czasach dzieci pracowały nawet po piętnaście godzin na dobę? Dla mnie to jest niewyobrażalne. Najgorsze jednak było to, że takie dzieciaki nie miały wyboru. Kiedy mnie nie podobała się jakaś praca, to szukałam innej, bohaterowie tej książki nie mogli tak zrobić. Przy tym wielu z nich nie dożywało dorosłości. Wypadek w pracy, który kończył się kalectwem lub śmiercią? Spoko, "wadliwego" dzieciaka zastąpi się nowym. Takimi rzeczami jak zdrowie i życie pracowników nikt się nie przejmował.

Praca w tamtych warunkach bardziej przypominała niewolnictwo, niż normalną pracę. Dzieci doświadczały okrucieństwa i przemocy ze strony przełożonych i nikt się tym nie przejmował. Za każdą próbę sprzeciwu, czy minimalny błąd w pracy, groziła dotkliwa kara.

Mnie osobiście rozwaliło podejście ludzi z czasów epoki wiktoriańskiej. Najbardziej widać to w rozdziale poświęconym pracy w kopalni. Dorosłych nie interesowało to, że dzieci (a także dorośli robotnicy) harują ponad siły. Nie, oni bardziej się przejęli tym, że dziewczynki pracują z gołym biustem! Bo to osłabi ich moralność. W książce jest wiele takich opisów, które sprawiają, że włos jeży się na głowie.

Sama książka jest opisana bardzo plastycznie i ciekawie. Autorka na podstawie wspomnień dzieci z tamtych czasów, próbuje odtworzyć ich rzeczywistość i "wejść" w ich umysły. Nie przeszkadza jej to w przekazywaniu faktów, dotyczących tamtej epoki. Nie ma tu nudy, nie ma też zbednego patosu. Jest za to bardzo mocny kontrast miedzy biednymi dziećmi z najniższych warstw spolecznych, a tymi co opływają w luksusy. Można też dowiedzieć się wielu ciekawych rzeczy. Niby wiedziałam, że kiedyś dzieci musiały pracować, niby slyszalam o rewolucji przemysłowej, jednak dopiero ta książka uzmysłowiła mi, jak bardzo wpłynął ten okres na ludzi z najniższych warstw społecznych. Było to wstrząsające doświadczenie.
Mnie osobiście bardzo się podobała lektura tej książki i nie żałuję poświęconego jej czasu. Książki historyczne nie muszą być nudne i "Dzieci Rewolucji Przemyslowej" bardzo dobrze to pokazują.