Przejdź do głównej zawartości

Stephen King - Miasteczko Salem

Na temat "Miasteczka Salem" słyszałam wiele dobrego, przez co bardzo miałam ochotę na przeczytanie tej książki. Dawno, dawno temu, udało mi się ją dorwać w formie ebooka, jednak... nie przeczytałam. Kiedy teraz się nad tym zastanawiałam, to nie mam pojęcia dlaczego. Cóż, może to nie był ten czas, bo kiedy dostałam "Miasteczko Salem" w formie papierowej, przeczytanie jej zajęło mi kilka dni. I nie żałuję.


Do Salem, małego miasteczka przyjeżdża Ben Mears, będący zawodowym pisarzem. Chce napisać książkę o historii miasta i zarazem uporać się z demonami przeszłości.
W tym samym czasie, ktoś kupuje Dom Marstenów - posiadłość, w której dawno temu Hubert Marsten zamordował swoją żonę, a sam popełnił samobójstwo. W domu zamieszkują Barlow i Straker, którzy chcą otworzyć w Salem własny interes. Jednak mieszkańcy miasteczka widują tylko Strakera.

Wkrótce zaczynają umierać ludzie - nagle i w dziwnych okolicznościach. W dodatku ci ludzie, po śmierci wyglądają bardziej zdrowo i rześko, niż za życia. Później okazuje się, że ci wszyscy umarli stali się wampirami. I że po każdej nocy wampirów jest coraz wiecej.

"Miasteczko Salem" to książka, która mnie wciągnęła - ale dopiero później. Pierwsza część przesycona jest dłużyznami i opisami miasteczka. Tak, wiem, że to miało być dla klimatu, jednak mnogość postaci sprawiła, że te zlały mi się w jedno, a ja się nieco nudziłam. W dodatku King sporo miejsca poświęca postaciom, które pojawiają się tylko na chwilę. W tej części najciekawsze były dla mnie rozdziały Bena i Susan. Nie zniechęciłam się jednak i czytałam dalej. I dobrze, bo dalej powieść się rozkręciła. Atmosfera miasteczka nadal pozostała senna, jednak dało się wyczuć zmianę. Tutaj King przedstawił to świetnie, wręcz po mistrzowsku. Świetnie też dało się wczuć w postacie, które wiedzą co się dzieje i które - chcąc nie chcąc - zostały łowcami wampirów. Ben, Susan, Matt, Mark, Jimmy i ojciec Callahan - ci wszyscy ludzie jeszcze niedawno prowadzili normalne życie, a teraz walczą z potworami. Każda z tych postaci jest niesamowicie przekonująca, a ich motywacja i strach opisane niezwykle wiarygodnie.



Muszę też wspomnieć o wampirach. W ostatnich czasach w filmach i książkach, stykałam się z wampirami, które nie były straszne. Nie miały tego pazura, nie były groźne. Wystarczy wspomnieć świecące wampiry ze "Zmierzchu". Gdzie ten pazur, gdzie groza?
Wampiry z Salem nie świecą, nie są przyjazne i lubują się w ludzkiej krwi. To potężne, przerażające istoty. Groźne, niebezpieczne i przebiegłe. Taki właśnie jest Barlow. To bardzo stary wampir - jak sam twierdzi, był już stary, kiedy chrześcijanie dopiero zaczynali swoją działalność. Nie wiadomo jak nazywa się naprawdę, ani skąd pochodzi. Barlow ma potężną moc, a z wyglądu przypomina Draculę. Jest groźnym przeciwnikiem, a ruchy wroga przewiduje z wyprzedzeniem. Jednak jak każdy wampir, nie może wystawiać się na słońce, więc nie wszystko może załatwić samodzielnie. Takie sprawy załatwia wtedy Straker.

W tej książce na wampiry działają klasyczne sposoby - kołek, czosnek i krucyfiks. Przyznam się, że trochę bałam się, że King popłynie w opisach zabijania wampirów kołkiem i że w tym momencie książka stanie się śmieszna. Tak się jednak nie stało. Autor opisuje nie tylko polowanie na wampiry, ale także przygotowania Bena i pozostałych łowców. Ci do wszystkiego podchodzili rzeczowo, a na błędach uczą się bardzo szybko - tutaj błąd oznacza śmierć.

Książkę czytałam z przyjemnością. Dobrze czasem sięgnąć po opowieść o klasycznie groźnych wampirach. W powieści było kilka momentów, które zapadły w pamięć. Po scenie pogrzebu Danny'ego Glicka musiałam odłożyć książkę, bo miałam dość. Nie będę pisać dlaczego, sprawdźcie sami, jednak mnie ta scena bardzo poruszyła.

Niestety, "Miasteczko Salem" nie jest wolne od wad. Pierwsze dwieście stron jest przesycone dłużyznami. Potem już jest lepiej, jednak w niektórych rozdziałach King nadal poświęca za dużo miejsca postaciom, których jedyną ważną rolą jest to, że zostaną wampirami. W dodatku wątek ojca Callahana został tak zakończony, że odczułam pewien niedosyt.

Książka nie jest zła, jednak według mnie, Stephen King ma na swoim koncie o wiele lepsze historie. Mimo to, fajnie poczytać sobie opowieść o wampirach i łowcach, w tym klasycznym wydaniu. Nie jest to powieść wybitna - dla mnie to dobre czytadło do wanny, albo do długiej podróży.  Nie żałuję jednak żadnej chwili spędzonej z tą książką. Jeśli lubisz wampiry i nie straszne ci dłużyzny, polecam.

Komentarze

  1. Czytałam tą książkę dawno temu, i chyba nie zrobiła na.mnie zbyt dobrego wrażenia bo nie mogłam.sobie przypomnieć nawet fabuły :) Ale skoro tam występują wampiry to już wiem, że mi się raczej nie podobało ;) pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
  2. Kurcze niby mówisz o wadach i dluzyznach ale nastąpił pewien paradoks - jesteś pierwszą osobą która zachecila mnie do poznania miasteczka Salem i innych książek Kinga. Co prawda znam jego podpalaczke i średnio wspominam więc nie sądziłam że kiedykolwiek będę chciała sięgnąć po coś jeszcze jego autorstwa. Miasteczko wydaje się być bardzo ciekawe zwłaszcza że jestem świeżo po lekturze Drakuli ;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. O, ta faktycznie paradoks :)
      mnie się książka podobała, jednak uwazam, że uczciwie jest wspomniec o wadach - dla niektórych takie dluzyzny sa nie do przeskoczenia. Kiedys sama jak na takie natrafialam to odkladalam ksiazke :)

      Usuń
  3. Jeszcze nigdy nie czytałam niczego o wampirach, bo raczej unikam fantastyki, ale chyba spróbuję to zmienić sięgając po tę książkę

    OdpowiedzUsuń
  4. jakos nie mam przekonania do tego autora nie wiem czemu cos mnie odpycha od niego...

    OdpowiedzUsuń
  5. O to niestety nie dla mnie... Nie przepadam za taką literaturą...

    OdpowiedzUsuń
  6. Fajnie napisane, ale to nie moje klimaty

    OdpowiedzUsuń
  7. Moja przygoda z Kingiem to takie hate-love. Jedne książki uwielbiam ("Misery", "Cztery pory roku"), a inne tak mnie nużyły ("Chudszy"). Po tę książkę raczej nie sięgnę, skoro piszesz o dłużyznach.

    OdpowiedzUsuń
  8. Oj,King to nie moje klimaty...dla mnie zbyt "straszne" 😂

    OdpowiedzUsuń
  9. Muszę w końcu przeczytać coś od Kinga :) czuję, że może mi się spodobać. Lubię takie klimaty

    OdpowiedzUsuń
  10. Lubię książki autora, niemal w każdym wydaniu, dobrze mi się je czyta, jest ten pożądany klimat. :)

    OdpowiedzUsuń
  11. Przyznam szczerze, że nie wiem czy czytałam kiedykolwiek historię z klasycznymi wampirami. Z twórczości Stephena Kinga także znam tylko jedną książkę, jednak mam zamiar zmienić to w najbliższym czasie. Mimo iż piszesz, że autor ma lepsze powieści, myślę, że po Miasteczko Salem sięgnę w pierwszej kolejności :)

    OdpowiedzUsuń
  12. Ja jeszcze nic od Kinga nie czytałam, ale tez i nic mnie nie zniechęci, chcę przeczytać wszystko by samej się przekonać :)

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

No to kiedy dziecko?

Wczoraj tuż przed snem poszłam zapalić fajeczkę i poprzeglądać fejsa. I trafiłam na post Ewy Chodakowskiej (tak, obserwuje ją na fb, choć z nią nie ćwiczę. Próbowałam, ale nie pokochałam jej treningów xD). Post poruszył bardzo ciekawy temat.



No właśnie. Pytania typu: kiedy dziecko miałam na porządku dziennym jeszcze przed ślubem. I przyznam, że to są najbardziej wkurzające pytania jakie mogą się trafić. Jak odpowiadasz, że nie chcesz, to słyszysz "jak możesz""jesteś kobietą, MUSISZ mieć dzieci"(jakby posiadanie dzieci było jakimś obowiązkiem dla kobiety). Po ślubie te pytania były coraz bardziej natarczywe i chamskie. Miałam tym bardziej przesraną sytuacje, bo moi rodzice nie mieli wtedy żadnych wnuków. Starszy brat, który wziął ślub dziesięć lat wcześniej dzieci nie ma i raczej już mieć nie będzie. O powody takiej decyzji nie pytałam.
Rodzina męża pytała non stop. Kiedy dziecko, kiedy dziecko. Jesteście po ślubie. Zegar tyka. Powinniście mieć dziecko. Każda rozmow…

Coś się kończy, coś zaczyna - Wiedźmin 3 Dziki Gon

Miłośnikom fantastyki nie trzeba przedstawiać Andrzeja Sapkowskiego. Jego opowiadania i powieści o wiedźminie Geralcie z Rivii* na zawsze zapisały się w kanon polskiej fantastyki. Ja swoją przygodę z fantastyką zaczęłam od wiedźminskiej sagi. Pamiętam potem mnóstwo pisanych przeze mnie opowiadań i moich prób opisywania walk "tak jak Sapkowski" :) Bardzo dobrze, że żaden z tych tekstów się nie zachował :)



Niestety, powieści Sapkowskiego nie mają szczęścia do adaptacji. Film był klapą  (choć nadal uważam, że Żebrowski świetnie wczuł się w rolę i zagrał dobrze). Teraz za adaptacje bierze się Netflix i czekam, co z tego wyjdzie. Wcześniej jednak były gry. W pierwszą część nie grałam, Wiedźmin 2 Zabójca Królów zapewnił mi długie godziny rozrywki. A trzecią część zatytułowaną Dziki Gon pierwszy raz przeszłam wczoraj. I to... ta gra była niesamowita. Była to też moja pierwsza w życiu gra, na której wzruszyłam się do łez... Matko, dopiero gdy to przeczytałam, widzę jak głupio to brz…

Dariusz Domagalski - Vlad Dracula

O Vladzie Draculi słyszał chyba każdy. Większość kojarzy go z wampirem, co wcale mnie nie dziwi. Dzięki powieści Brama Stokera, a następnie licznym filmom, wielu ludzi kiedy słyszy to imię, ma przed oczami postać krwiopijcy z długimi kłami. Ja też, przyznaję bez bicia.

Vlad Dracula istniał naprawdę i nie był wampirem. Rządził na Wołowszczyźnie, a jego okrucieństwo na stałe zapisało się w annałach historii. I o takim Draculi pisze Dariusz Domagalski.


Janos Lechoczky, kapitan Czarnych Legionów dostaje od króla bardzo ważną misję - ma ruszyć na Wołowszczyznę i obserwować tamtejszego hospodara Vlada Dracule. Ma ocenić czy jest on godny tego, by poprowadzić krucjatę przeciwko Imperium Osmańskiemu. Wokół hospodara krąży wiele straszliwych opowieści, co bardzo intryguje Janosa. Wreszcie kapitan poznaje Draculę. Razem walczą z wojskami sułtana, a Janos widzi, że opowieści o brutalności hospodara nie są przesadzone.

Nigdy nie byłam orłem z historii i raczej nigdy już nie będę. Nigdy też nie lu…