Podsumowanie nie tylko książkowe

Czas leci bardzo szybko. Pamiętam jak nie tak dawno temu, świętowaliśmy nadejście roku 2018, a tu proszę... rok 2018 już przeszedł do historii. Przed nami kolejny: czy będzie lepszy, czy gorszy - nie wiem, pożyjemy, zobaczymy. Nie robię sobie zbyt wiele postanowień noworocznych, bo zwykle nie realizuję żadnego :)

Ale ja nie o tym. Miało być podsumowanie, to będzie, choć nie jestem w tym dobra. Pierwszy raz coś takiego piszę, nie wiem jak wyjdzie.

W tym roku przeczytałam 33 książki. Nie jest to dużo, wiem, ale nie jest to też mało. Powiem tak - miałam 5letnią przerwę od czytania, dopiero ciąża, urlop macierzyński i fakt, że przez pierwszy rok moje dziecko, było tak spokojne, że aż się nudziłam, spowodował, że znów wciągnęłam się w czytanie. A ponieważ nie mam z kim rozmawiać o książkach, postanowiłam założyć bloga. Z początku, chciałam tu pisać tylko o książkach, a wyszło, że piszę po trochu o wszystkim. I dobrze. Nie mam może zbyt wielu obserwatorów, jednak pisanie bloga sprawia mi wielką przyjemność. W dodatku udało mi się nawiązać kilka współprac recenzenckich :)

Wróćmy jednak do książek - która jest najlepsza, a która najgorsza?

Zdecydowanie za najgorszą książkę roku uznaję "365 dni" Blanki Lipińskiej. Za nic nie rozumiem fenomenu tej książki, uważam, że takie coś nie powinno być wydane. Nie wiem jak wy, ale po drugą część sięgać nie zamierzam.

Druga książka, która strasznie mi się nie podobała to "Deadline na szczęście" - Anny Tabak. Powieść z ciekawym pomysłem i zmarnowanym potencjałem, w dodatku przesycona dziwaczną korpo-mową. Szkoda, bo ta książka miała szansę na to, by być dobra, a tymczasem była nudna jak flaki z olejem.

To tyle, jeśli chodzi o te najgorsze książki. A najlepsze? Oj, dla mnie zdecydowanie autorem roku 2018 został Jay Kristoff. Jego "Tancerze Burzy" oraz "Bratobójca" to książki, które przeczytałam z zapartym tchem i wypiekami na twarzy. Steampunk, Japonia, samuraje? Do tego tajemnicze istoty zwane Tygrysami Gromu? Jestem na tak! I nie mogę się doczekać, kiedy przeczytam ostatnią część trylogii "Głoszącą kres". A ponieważ poprzednie tomy czytałam w formie ebooka, teraz chcę mieć całość w formie namacalnej, takiej, która ładnie prezentuje się na półce :)

2018 to rok, kiedy ponownie odkryłam jak ciekawe potrafią być gry. Przeszłam 5 gier (właściwie to 6, tylko o jednej jeszcze nie napisałam), kilka zaczęłam lecz nie skończyłam. Moim numerem jeden pozostanie Wiedźmin 3. Grałam w to już trzy razy i nadal mi się podoba. Druga moja ulubiona gra to A Way Out. To są moje gry roku i polecam je ogromnie.

Życiowo także się pozmieniało. Rok 2018 zaczęłam jako osoba bezrobotna, jednak jeszcze w styczniu znalazłam pracę, którą nawet polubiłam :) Mam kontakt z ludźmi, mój angielski dzięki temu się polepszył i co najlepsze - mam robić swoje i nie mam żadnych durnych i niemożliwych do osiągnięcia targetów.

Musieliśmy zmienić też miejsce zamieszkania. Dom, który wynajmowalismy zostal sprzedany, więc dostaliśmy wypowiedzenie. Na dobre wyszło - obecny dom jest ładniejszy, przytulniejszy i się nie rozpada. Polubiłam go bardzo szybko.
Chwilę po przeprowadzce ekipa nam się skurczyła. Chłopak siostry stał się byłym chłopakiem i wrócił do Polski. Cóż, takie życie. My zostaliśmy, mieszka nam się dobrze i mam nadzieję, że w tym roku, nie będziemy musieli nigdzie się wyprowadzać.
A pod sam koniec roku odnowiliśmy kontakty z pewną osobą. Teraz te kontakty są lepsze, sprawy zostały wyjaśnione i mam nadzieję, że tak już zostanie.

2018 obfitował w wydarzenia, ale był dobrym rokiem.

Co nam przyniesie rok 2019? To się okaże. Mam nadzieję, że będzie lepszy i dobrych rzeczy będzie więcej. I że w tym roku uda mi się zrobić prawo jazdy. Tak, to jest moje postanowienie :)