Przejdź do głównej zawartości

Podsumowanie nie tylko książkowe

Czas leci bardzo szybko. Pamiętam jak nie tak dawno temu, świętowaliśmy nadejście roku 2018, a tu proszę... rok 2018 już przeszedł do historii. Przed nami kolejny: czy będzie lepszy, czy gorszy - nie wiem, pożyjemy, zobaczymy. Nie robię sobie zbyt wiele postanowień noworocznych, bo zwykle nie realizuję żadnego :)


Ale ja nie o tym. Miało być podsumowanie, to będzie, choć nie jestem w tym dobra. Pierwszy raz coś takiego piszę, nie wiem jak wyjdzie.

W tym roku przeczytałam 33 książki. Nie jest to dużo, wiem, ale nie jest to też mało. Powiem tak - miałam 5letnią przerwę od czytania, dopiero ciąża, urlop macierzyński i fakt, że przez pierwszy rok moje dziecko, było tak spokojne, że aż się nudziłam, spowodował, że znów wciągnęłam się w czytanie. A ponieważ nie mam z kim rozmawiać o książkach, postanowiłam założyć bloga. Z początku, chciałam tu pisać tylko o książkach, a wyszło, że piszę po trochu o wszystkim. I dobrze. Nie mam może zbyt wielu obserwatorów, jednak pisanie bloga sprawia mi wielką przyjemność. W dodatku udało mi się nawiązać kilka współprac recenzenckich :)

Wróćmy jednak do książek - która jest najlepsza, a która najgorsza?

Zdecydowanie za najgorszą książkę roku uznaję "365 dni" Blanki Lipińskiej. Za nic nie rozumiem fenomenu tej książki, uważam, że takie coś nie powinno być wydane. Nie wiem jak wy, ale po drugą część sięgać nie zamierzam.

Druga książka, która strasznie mi się nie podobała to "Deadline na szczęście" - Anny Tabak. Powieść z ciekawym pomysłem i zmarnowanym potencjałem, w dodatku przesycona dziwaczną korpo-mową. Szkoda, bo ta książka miała szansę na to, by być dobra, a tymczasem była nudna jak flaki z olejem.

To tyle, jeśli chodzi o te najgorsze książki. A najlepsze? Oj, dla mnie zdecydowanie autorem roku 2018 został Jay Kristoff. Jego "Tancerze Burzy" oraz "Bratobójca" to książki, które przeczytałam z zapartym tchem i wypiekami na twarzy. Steampunk, Japonia, samuraje? Do tego tajemnicze istoty zwane Tygrysami Gromu? Jestem na tak! I nie mogę się doczekać, kiedy przeczytam ostatnią część trylogii "Głoszącą kres". A ponieważ poprzednie tomy czytałam w formie ebooka, teraz chcę mieć całość w formie namacalnej, takiej, która ładnie prezentuje się na półce :)


2018 to rok, kiedy ponownie odkryłam jak ciekawe potrafią być gry. Przeszłam 5 gier (właściwie to 6, tylko o jednej jeszcze nie napisałam), kilka zaczęłam lecz nie skończyłam. Moim numerem jeden pozostanie Wiedźmin 3. Grałam w to już trzy razy i nadal mi się podoba. Druga moja ulubiona gra to A Way Out. To są moje gry roku i polecam je ogromnie.

Życiowo także się pozmieniało. Rok 2018 zaczęłam jako osoba bezrobotna, jednak jeszcze w styczniu znalazłam pracę, którą nawet polubiłam :) Mam kontakt z ludźmi, mój angielski dzięki temu się polepszył i co najlepsze - mam robić swoje i nie mam żadnych durnych i niemożliwych do osiągnięcia targetów.

Musieliśmy zmienić też miejsce zamieszkania. Dom, który wynajmowalismy zostal sprzedany, więc dostaliśmy wypowiedzenie. Na dobre wyszło - obecny dom jest ładniejszy, przytulniejszy i się nie rozpada. Polubiłam go bardzo szybko.
Chwilę po przeprowadzce ekipa nam się skurczyła. Chłopak siostry stał się byłym chłopakiem i wrócił do Polski. Cóż, takie życie. My zostaliśmy, mieszka nam się dobrze i mam nadzieję, że w tym roku, nie będziemy musieli nigdzie się wyprowadzać.
A pod sam koniec roku odnowiliśmy kontakty z pewną osobą. Teraz te kontakty są lepsze, sprawy zostały wyjaśnione i mam nadzieję, że tak już zostanie.

2018 obfitował w wydarzenia, ale był dobrym rokiem.

Co nam przyniesie rok 2019? To się okaże. Mam nadzieję, że będzie lepszy i dobrych rzeczy będzie więcej. I że w tym roku uda mi się zrobić prawo jazdy. Tak, to jest moje postanowienie :)


Komentarze

  1. Najważniejsze że prowadzenie bloga sprawia ci przyjemność . Za "365 dni" wcale się nie zabierałam - uf intuicja uratowała mnie przed tym koszmarkiem. O Deadline na szczęście słyszałam ale widzę że musze przyjrzeć się bliżej tej książce

    OdpowiedzUsuń
  2. Trzydzieści trzy książki to naprawdę dobry wynik. :)
    Dość długo musiałam w ograniczonym czasie czytać książki, teraz już na spokojnie mogę delektować się tą pasją. Jak to mówią, na wszystko przychodzi odpowiedni czas. :)

    OdpowiedzUsuń
  3. Jestem w szoku, że miałaś taką długą przerwę od czytania, może jestem jeszcze młoda, ale nie wyobrażam sobie, żeby tak długo nie czytać! Ja aktualnie też nie mam za bardzo z kim rozmawiać o książkach, ale za bardzo wrosłam w czytelniczą społeczność przez Instagrama, Facebooka i YouTube'a, by od niej uciec haha :D Życzę Ci, aby 2019 był dobrym rokiem i spotykały cię same przyjemności :)
    Agnieszka

    OdpowiedzUsuń
  4. 33 książki na rok to strasznie dużo, gdyby przeliczyć to na wszystkich Polaków.

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

No to kiedy dziecko?

Wczoraj tuż przed snem poszłam zapalić fajeczkę i poprzeglądać fejsa. I trafiłam na post Ewy Chodakowskiej (tak, obserwuje ją na fb, choć z nią nie ćwiczę. Próbowałam, ale nie pokochałam jej treningów xD). Post poruszył bardzo ciekawy temat.



No właśnie. Pytania typu: kiedy dziecko miałam na porządku dziennym jeszcze przed ślubem. I przyznam, że to są najbardziej wkurzające pytania jakie mogą się trafić. Jak odpowiadasz, że nie chcesz, to słyszysz "jak możesz""jesteś kobietą, MUSISZ mieć dzieci"(jakby posiadanie dzieci było jakimś obowiązkiem dla kobiety). Po ślubie te pytania były coraz bardziej natarczywe i chamskie. Miałam tym bardziej przesraną sytuacje, bo moi rodzice nie mieli wtedy żadnych wnuków. Starszy brat, który wziął ślub dziesięć lat wcześniej dzieci nie ma i raczej już mieć nie będzie. O powody takiej decyzji nie pytałam.
Rodzina męża pytała non stop. Kiedy dziecko, kiedy dziecko. Jesteście po ślubie. Zegar tyka. Powinniście mieć dziecko. Każda rozmow…

Coś się kończy, coś zaczyna - Wiedźmin 3 Dziki Gon

Miłośnikom fantastyki nie trzeba przedstawiać Andrzeja Sapkowskiego. Jego opowiadania i powieści o wiedźminie Geralcie z Rivii* na zawsze zapisały się w kanon polskiej fantastyki. Ja swoją przygodę z fantastyką zaczęłam od wiedźminskiej sagi. Pamiętam potem mnóstwo pisanych przeze mnie opowiadań i moich prób opisywania walk "tak jak Sapkowski" :) Bardzo dobrze, że żaden z tych tekstów się nie zachował :)



Niestety, powieści Sapkowskiego nie mają szczęścia do adaptacji. Film był klapą  (choć nadal uważam, że Żebrowski świetnie wczuł się w rolę i zagrał dobrze). Teraz za adaptacje bierze się Netflix i czekam, co z tego wyjdzie. Wcześniej jednak były gry. W pierwszą część nie grałam, Wiedźmin 2 Zabójca Królów zapewnił mi długie godziny rozrywki. A trzecią część zatytułowaną Dziki Gon pierwszy raz przeszłam wczoraj. I to... ta gra była niesamowita. Była to też moja pierwsza w życiu gra, na której wzruszyłam się do łez... Matko, dopiero gdy to przeczytałam, widzę jak głupio to brz…

Dariusz Domagalski - Vlad Dracula

O Vladzie Draculi słyszał chyba każdy. Większość kojarzy go z wampirem, co wcale mnie nie dziwi. Dzięki powieści Brama Stokera, a następnie licznym filmom, wielu ludzi kiedy słyszy to imię, ma przed oczami postać krwiopijcy z długimi kłami. Ja też, przyznaję bez bicia.

Vlad Dracula istniał naprawdę i nie był wampirem. Rządził na Wołowszczyźnie, a jego okrucieństwo na stałe zapisało się w annałach historii. I o takim Draculi pisze Dariusz Domagalski.


Janos Lechoczky, kapitan Czarnych Legionów dostaje od króla bardzo ważną misję - ma ruszyć na Wołowszczyznę i obserwować tamtejszego hospodara Vlada Dracule. Ma ocenić czy jest on godny tego, by poprowadzić krucjatę przeciwko Imperium Osmańskiemu. Wokół hospodara krąży wiele straszliwych opowieści, co bardzo intryguje Janosa. Wreszcie kapitan poznaje Draculę. Razem walczą z wojskami sułtana, a Janos widzi, że opowieści o brutalności hospodara nie są przesadzone.

Nigdy nie byłam orłem z historii i raczej nigdy już nie będę. Nigdy też nie lu…